Fantaseren in een fantasiewereld

Waar zijn the good old days gebleven, toen ik kon wegkwijnen in een griezelboek en zodoende alles om mij heen vergat?

Ik die vroeger verzonk in een boek, zodanig dat ik niks meer hoorde en mijn ouders die beneden maar bleven gillen: Anne-li, Anne-li Anne-li, Annneeeee-liiiiii!!!!!!

Ik was in mijn boek verzonken.. fantaserend in mijn eigen fantasie.
Waar is mijn fantasie gebleven? De gedachtengang die zo gefascineerd was door griezelboeken en wanneer eenmaal in een boek gedoken de ogen niet konden wijken totdat de laatste pagina was omgeslagen. Ik moet toegeven dat het komt door een onrust; streven naar het volgende doel. Het enige wat ik nog in visie heb: het volgende doel en daarbij vergeet ik soms dat je van het moment moet leren om überhaupt te kunnen leren.

Ik kan wel en wil wel gaan lezen, maar mijn gedachte drijft weg als een verloren schip op zee op en door de golven alle kanten wordt opgegooid. De concentratie is dan erg lastig om vast te houden. Af en toe lukt het weer; compleet gefascineerd door een boek, maar het moet wel een boek zijn die bijdraagt aan je kennis. Ik wil wat nieuws, ik wil leren en wijzer worden, maar dan moet ik wel blijven lopen en niet alleen op de automatische piloot.^^

Een visie, een scriptie en een stage met ICM

Nou mijn visie op vakantie valt steeds meer in het water, waar ik vorig jaar regelmatig over het strand heen huppelde met mijn Corona, ben ik dit jaar alleen maar aan het werk. De kleine festivalletjes of grote mogen mij het vakantiegevoel geven.

Alleen dat vakantiegevoel wordt zelfs met regelmaat onderbroken, aangezien de woorden scriptie en stage wel 1000 keer op een dag door mijn hoofd heen schieten. Zeker nadat een klasgenootje mij erop duidde dat we over 4 maanden al op stage gaan. AAHH stress!!

Waarom stress? Ik wil met een concreet idee aankomen bij mijn stagebedrijf, zodat zij ook een goed beeld kunnen vormen over mijn doelstellingen van de stage en wat ik wil bereiken gedurende mijn periode in Israel. Ja, graag zou ik mijn stage in Israel willen doen, om daar het gebruik van de media te analyseren. Gefascineerd ben ik door het land, de vele negatieve en positieve kritieken die kriskras doorelkaar heen lopen, wat is nu waar? Graag wil ik het zelf ervaren, de cultuur, de work ethic, de mensen, het dansen, de lach en de tranen. Wat staat er achter die muur die ons voorgeschoteld wordt door onze eigen media?

Kan ik mijn eigen ideeën aan de kant zetten? Zonder een westerse blokkade en er daar proberen achter te komen hoe de vork in de steel zit. Kan ik mijn eigen normen en waarden voor een half jaar aan de kant zetten en mij openstellen voor de Israëlische cultuur, om later als ik terug kijk, een kritisch beeld te vormen over wat daar nou echt gaande is?

"There's always 3 sides to every story, his side, her side and the truth.."(Tim Connor)

Nu alleen nog een echte stageplek, breng het van fictie naar realiteit. De contactgegevens die thuis op mijn bureau liggen daar voor het oprapen, klaar in de startblokken om een mail te schrijven met al mijn goede voornemens en om vervolgens met de muis op verzenden te klikken…

Een hersenschudding...

Jaahaaa daar zit je dan thuis met een hersenschudding vastgeketend door je ouders.

Het ergste vind ik dat ik geen kant op kan; ik mag de zon niet in, ik kan geen vrienden bezoeken, eigenlijk ook niet achter een pc en ik mag niet naar de college! Wat een verdomde zonde, zo ben ik al anderhalve week onderweg met de masterclass en door een hersenschudding kan je het niet afmaken.

"Ziek maar lekker thuis uit, laat maar weten wanneer je je beter voelt. Daarna zoeken we een vervangende opdracht voor je", zegt de leraar. Great, thanks that is what I wanted to hear, NOT.

Ik had graag naar school gegaan, maar uitgerekend op de dag dat de gastcollege waar ik een essay over zou schrijven, zit Anne-li thuis bij haar ouders..op bed...

Nu volg ik de laatste 3 dagen van de master class op de laptop: via linkedin en de diverse weblogs van mijn medestudenten. Wie weet dat ik hier en daar nog een klein beetje wat mee kan pikken.

Master class 6 juli

De 2e week master class, dag 2.
De nabespreking van de gast college van Boris van der Ham en diverse meningen van de studenten over de media master class galmden door het leslokaal. Des al niet te min, was uiteindelijk de vloer op dinsdag 6 juli van Alex Matatula.

Alex Matatula, heeft gedurende zijn loopbaan al 5 jaar ervaring in de horeca sector opgedaan. Na 5 jaar besloot hij dat hij toch meer wilde dan werken in de horeca/hotel sector, en daarom begon hij op 20 julli 2009 zijn eigen corporate communication bedrijf. Alex geeft sinds een jaar voornamelijk trainingen aan allerlei bedrijven in de sector; horeca, gastvrijheid, hotels, etc. Gedurende deze trainingen leert hij de bedrijven hoe zij hun identiteit kunnen bevorderen of behouden.

Met zijn jonge verschijning was het leuk om iemand zo gedreven te zien over zijn eigen bedrijf. Het laat ook zien dat je met onze leeftijd ook je eigen dromen kan waarmaken. Wees onafhankelijk, zolang je maar weet wat je uitstraalt. Vandaar ook de vragen die hij aan al zijn klanten stelt:

1. Wie ben je?
2. Waar sta je voor
3. Wat doe je?
4. Waarom doe je het?
5. Wat wil je uistralen?
6. Hoe wil je gezien worden door je doelgroep?
7. Hoe ga je dit bereiken?
8. Wat vinden mensen van je?
9. Heb je je doel bereikt?

Wat ik van deze gastspreker heb geleerd, is dat de boven genoemde vragen overal terug komen: personal branding, corporate branding, social media branding etc. Overal gelden dezelfde basis regels:
- Wat wil je uitstralen naar de buitenwereld, klopt dit met je identiteit en je werkzaamheden?
- Hoe gaan we dit overbrengen

Zodra dit duidelijk is, kunnen de plannen in uitvoering worden gebracht. Misschien is de uitvoering niet zo moeilijk, maar waarom is het dan zo moeilijk om concreet en precies te blijven?

De masterclass versus het warme weer

Een hittegolf in Nederland en ik vind mijzelf dagdromend op school, in een ijskoud lokaal waar regelmatig de truien en sjaals worden aangetrokken om een verkoudheid te voorkomen. Alhoewel ik niet mag zeuren, aangezien de meeste mensen buiten lopen te bleren dat het te warm is en ik van vrienden berichtjes krijg die op het strand werken: ‘Let it snow let it snow let it snow’.

Misschien mag ik mijzelf toch gelukkig prijzen dat ik geen zonnesteek kan oplopen gedurende de warmste uren van de dag:)

De Media Master Class is nu al een week in treinvaart aan het doordenderen en zal nog een week mijn aandacht behouden. De colleges zijn erg plezant, alhoewel ik moet toegeven dat ik al veel weet over het fenomeen Social Media. Vaak zijn de colleges ook een extra bevestiging, over hoe belangrijk/gevaarlijk Social Webpages zijn voor je professionele voorkomen. Belangrijk is dus, een oog in het zeil houden hoe je jezelf presenteert op je eigen Social Webpage.

De belangrijkste kreet die wij zowat elke dag horen van de verschillende sprekers: ensure yourself to be found! Terwijl mijn gedachtes mij regelmatig vertelde om juist niet gevonden te worden. Hier en daar gaan belletjes rinkelen, misschien is het toch handig die Linkedin, Twitter en blogs pages. Dit is toch weerspiegeling van je eigen persoonlijkheid.



Regelmatig worden de vragen gesteld: moet je jezelf dan niet in twee persoonlijkheden splitsen; je studenten lalalieladiela persoon en je aankomende ‘professionele persoonlijkheid’. Zelf vind ik dat je niet te veel moeite moet doen, blijf een persoon wie je bent. Natuurlijk moet je geen laveloze foto’s of video’s van jezelf posten, aangezien alles te vinden is. Zeker door je aankomende werkgevers.

Dit was ook een openbaring, want ik geloofde heilig dat niet alles van mij op het internet te vinden is. Dus als je jezelf wilt vinden op het internet, gebruik socialmention.com. Hier vind je alle tags waarmee jou naam is verbonden. (erg leuk om te doen en soms shockerend;) )

Hiernaast wordt er in de master class nog meer besproken, hoe gebruik je linkedin, Twitter, Blogs in jou voordeel. Hier zullen nog wel een paar blogs over volgen aangezien het mij erg interesseert:):)

Gr. Anne-li

De verrekijker ziet het al!

Eindelijk het mooie weer heeft Nederland gevonden. Een week van vol genieten, strand, wijntje, dansjes en af en toe heen en weer rennen bij Mochi om mensen gelukkig te maken met het eten en de wijn/sake.

Na heerlijk genieten van een week vrij met een paar kleine terug blikken op het afgelopen half jaar: peer assesments. De gesprekken waar iedereen elkaar regelmatig de hemel in prijst. De cijfers waarvan je gemiddeld 2 punten van het rendabele cijfer af kan trekken, omdat het cijfer altijd wat overdreven is.

Ditmaal was het de minor Media en Journalistiek wat wij mochten bekritiseren. Het grappige is dan ook dat ik overal altijd wel een positief nut van de kritieken inzie, of dat heel goed is voor het bekritiseren van de minor weet ik niet. Maar ik voel mij altijd wel alsof het glas halfvol is in plaats van half leeg of half opgedronken;)

Maar uiteindelijk na wat positieve kritiek en iets wat neutraler kritiek, kregen we de cijfers te horen. De minor heeft zichzelf uitbetaald, ook al was ik nogal afgeleid gedurende de minor. (daten is nooit heel denderend voor je studerende carrière;)) Maar het vak media en journalistiek lag mij en triggerde mij ook op de juiste momenten om even wat jalapeño’s af te vuren. Het eindresultaat mocht er daarom ook zijn: 7,5, ondanks het feit dat ik weet dat ik beter kan. Maarja dat zeggen we bijna altijd;)

Ook voor filosofie was het nog even knallen, na in de laatste periode wat nalatigheid van mijn kant en de verrekijker die gericht stond op het strand in Barcelona, in plaats van het einde van het school jaar. Een week en nog 3 essay’s, de leraren moeten wel gedacht hebben, ping elke dag een essay van Anne-li Steutel (tijdnood? Neee hoor:) ). Maar de resultaat mocht er wezen; afgesloten met een 8.

Nu nog anderhalve week een media masterclass en de verrekijker mag gericht worden op de ondergaande zon. De ondergaande zon van het 2e jaar ICM en de ondergaande zon, zodat het feesten mag beginnen:)

Liefs, A-li

Video's en Items vervolg

Nog geen twee dagen later, na mijn ingenieuze idee over het scriptie Item, zit ik op Facebook te nuttelozen. The usual, checken wat heeft die te melden? Wie roept daar wat? Wie moet ik nog allemaal terug mailen? Heb ik daar zin in ? Nee.

Vervolgens valt mijn oog op de link www.hemelstaartdag.nl. Wat een cool idee, i.p.v. eren dat Jezus naar de hemel vaart, eren we hem door een groep mensen in te smeren met taart! Dit ga ik doen!

Hallelujah! Een helder moment is geschied; waarom dit niet filmen en een item maken voor de Internationale student; ‘What to do on Ascension Day?’

Twee belletjes later en een bericht op Facebook verder, zijn de plannen gesmede. Ik en mijn creatieve muse gaan samen op pad.

13 Mei, de dag van de hemelvaart. Voor ons de dag van een treinrit, vele soesjes, slagroom en opgekropte frustratie die wij mogen laten gaan op een groep mensen met taart. Eenmaal aangekomen in Amsterdam, staat de camera paraat, ingetapet in wel. Eerst nog de nodige shots, de nodige nutteloze interviews met enthousiaste verkleedde deelnemers, de introductie samen met Kluun: de man van het initiatief.

Half 4, de spelregels worden uitgelegd, de clown wordt van tafel gegooid en het startschot wordt gegeven.

Rennen, Rennen, Rennen; scheuren naar de taarten. BAF, de eerste taarten vliegen je om de oren, om dan maar niet te spreken van de munitie slagroomsoesjes die met een rotgang langs je heen suizen. Ineens duikt mijn creatieve camera muse op uit een aswolk van poedersuiker, zijn camera getapet in plastic en legt het slagveld vast. Nog geen 10 minuten later, worden de laatste slagroombussen leeggespoten en het slagveld wordt verlaten.

Na een foto, rent de menigte naar de tuinslangen en de zure geur hangt al in de neus. 15 minuten later, na wat water, geschater en geschreeuw, druipen de deelnemers af. Achter hun latend een slagveld van zoetigheid en een zurige geur met zich meedragend.

Kortom wat een item, wat een cool idee. Ik stel voor Hemelstaart 2011 here we come.
.